Δράττομαι της ευκαιρίας από ένα συμβάν το οποίο έγινε χτες έξω από την σχολή μου, για να σχολιάσω το ποσό σημαντικό είναι να είσαι ψύχραιμος και παράδειγμα για τους μαθητές σου, όταν θες να αυτοαποκαλείσαι καθηγητής ή δάσκαλος πολεμικών τεχνών.

Η οδός Κομνηνών, το στενάκι που είναι η σχολή είναι δεν είναι 100 μετρά όλο και όλο, και από τις δύο πλευρές καταλήγει σε κεντρικούς δρόμους. Στα 10 χρόνια που βρίσκομαι στην περιοχή, ο δρόμος ήταν διπλός αλλά πριν από 2 χρόνια αποφάσισαν βλακωδώς να τον μονοδρομήσουν.

Η σχολή βρίσκεται ακριβώς στην μέση και για να βγεις στον κεντρικό δρόμο από το πάρκινγκ της σχολής θες 20 μετρά. Όλοι οι γείτονες μαζί με τα παιδιά της σχολής αναγκαστικά για να πάνε στα σπίτια τους, χρειάζεται να παρανομήσουν για κάποια μέτρα. Λάθος εννοείται γιατί παρανομείς, αλλά όλοι είναι προσεκτικοί όταν περνούν αυτά τα 20 μέτρα.

Λοιπόν χτες καθώς βγήκα από το πάρκινγκ, μόλις είχε τελειώσει το μάθημα, βλέπω στα 5 μέτρα μπροστά μου να βγαίνει ένα αμάξι από ένα στενό, σταματώ επιτόπου και περιμένω να δω που θέλει να πάει γιατί αυτός είχε προτεραιότητα. Μέσα σε αυτό το αμάξι ήταν δυο νεαρά άτομα τα όποια με κοιτούσαν επίμονα και δεν κουνούσαν το αμάξι. Αμέσως κατάλαβα ότι είχαν νευριάσει που πήγαινα ανάποδα και κατέβασα το παράθυρο και είπα «με συγχωρείτε παιδιά έχετε απόλυτο δίκιο σας παρακαλώ κάνετε λίγο πίσω να περάσω να πάει ο καθένας στην δουλεία του». Μέχρι εδώ το δίκιο είναι μαζί τους.

Από εδώ και περά τα πράγματα αλλάζουν, οι τύποι μου κάνουν νόημα να προχωρήσω για να περάσω, ξεκινάω και την ώρα που ξεκινώ κλείνουν κι άλλο τον δρόμο, σταματώ λέω «παιδιά σας παρακαλώ κάντε λίγο πίσω να φύγουμε, έχετε δίκιο, συγγνώμη» και συνεχίζω σ’ αυτό το μοτίβο. Κατεβάζουν το παράθυρο και αρχίζουν να βωμολοχούν ,με τα πολλά παρακάλια έκαναν πίσω το αμάξι χωρίς να κλιμακωθεί και άλλο η κατάσταση.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτά τα δυο άτομα ψαχνόντουσαν και θα γίνονταν κάποιο άσχημο συμβάν αν εγώ δεν κρατούσα την ψυχραιμία μου και κλιμάκωνα την κατάσταση.

Τώρα την ώρα που έφευγα κοίταξα από τον καθρέφτη και είδα ότι λίγο πιο πίσω από το συμβάν καθόταν ένας νέος μαθητής μου και θεωρώ ότι αυτό είναι το καλύτερο μάθημα που του έδωσα. Ο δάσκαλός του πριν από 10 λεπτά του μάθαινε πώς να χτύπα σαν τρελός για να επιφέρει την μεγαλύτερη ζημία (Krav Maga κάνουμε οπότε καταλαβαίνετε) και είδε τον ίδιο να παραμένει ψύχραιμος για να γλιτώσει έναν τσακωμό που δεν είχε καμιά ουσία.

Αυτά τα λέω γιατί εδώ και αρκετό καιρό βλέπω ευτυχώς λίγους “συναδέλφους” στα social media και ακούω στην πιάτσα, δημοσίως να αναγράφουν “άμα τον ξαναδώ θα τον σπάσω στο ξύλο”, “και με κοίταξαν και σηκώθηκα και τους άρχισα στις μάπες” “να μαζευτούμε και να πάμε να τους τα σπάσουμε όλα” και αλλά τέτοια σκληρά.

Ξαναλέω ένα μεγάλο ποσοστό είναι πολύ σοβαροί επαγγελματίες και τους σέβομαι και μάλιστα κάποιοι κατά την πάροδο των χρονών έχουν υπάρξει και δάσκαλοι μου και είμαι περήφανος γι’ αυτό.

Απλά αυτό το μικρό ποσοστό είναι που μας κάνει, στο απλό κοινό, να μας νομίζουν για μερικούς βλαμμένους θερμοκέφαλους που απλά μαζευόμαστε για να κοπανιόμαστε και να δέρνουμε ανθρώπους στο δρόμο.

Οι τσακωμοί στον δρόμο δεν τελειώνουν ποτέ καλά και μπορεί μέσα σε μια στιγμή να σου αλλάξουν την ζωή σου και την καθημερινότητα σου και σας μιλώ από πείρα, δεν είναι ελεγχόμενοι αγώνες και ο άλλος δεν θέλει να κερδίσει, θέλει να σου κάνει κακό.

Οπότε η μονή συμβουλή που έχω να δώσω είναι να είστε ψύχραιμοι και να ζυγιάζετε τα πράγματα πολύ πριν πάρετε μια απόφαση για μάχη.

Με τιμή,
Πάνος Ζαχάριος